Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009

1 mail

Μα πώς γίνεται αυτό, το μικρό πετραδάκι
να βαραίνει σαν βράχος την ανόητη καρδιά μου;

Να με κάνει να χάνω την πιο όμορφη νύχτα
τ' αστέρια να πέφτουν νεκρά εδώ μπροστά μου...

Ενώ μπορώ ν' ανοίξω την πόρτα,
να τρέξω στους δρόμους που οδηγούνε σε σένα
Εγώ στέκομαι εδώ, κοιτάω στο κενό και
καπνίζω λουλούδια από καιρό πεθαμένα...


Πώς μπορεί αυτό το ψέμα που καίει την καρδιά μου
να σε φέρνει κοντά στα όνειρά μου;
Απλώνω το χέρι, μα πώς να σε φτάσω;
Αφού δεν υπάρχεις, δε θα σε χάσω ποτέ...

4 σχόλια:

ΛαΜπΡοΜεΜαΣ είπε...

Πως να σε φτασω αφου δεν υπαρχεις..
Ενα φως που εμφανιστηκε μονομιας και χα8ηκε...
Ουτε να το αγγιξω δεν προλαβα...
Θαρρω πως δεν ειχε τον χρονο να συστηθει..
Μα το ονομα του δεν εχει σημασια...
Ηταν ομορφο σαν τον Αχιλλεα στην Τροια..
Μα μαγικη η τεχνικη του ανωνυμου τοξοτη...

adigoni είπε...

τα ειπες ολα...

ΛαΜπΡοΜεΜαΣ είπε...

Δεν μπορεις να τα πεις ολα...
Σιγουρα κατι μενει για σενα...
Θες να το μοιραστεις, μα δεν υπαρχει κανεις...
Θες να φωναξεις,μα παλι μονος κλαις...
Και ετσι και εγω εδω καθομαι και γραφω...
Διοτι μ'αρεσει το ουρανιο φως...
Καλη σου μερα..

adigoni είπε...

δυστυχως εγω δεν μπορω να γραψω τοσο ανοιχτα πια, γι'αυτο δεν γραφω και καθολου.εκανα το λαθος να ανοιχτω πολυ σε αυτο το blog με αποτελεσμα να περιμενουν να διαβασουν τι νιωθω εδω.κουραστηκα ομως να διαβαζω και να με διαβαζουν θελω λογια και ηχους.και εσυ το ιδιο φανταζομαι...
καλη εβδομαδα(νιωθω οτι μολις αρχισε!)