Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009

το αλλόκοτο

1

Κατι ειναι αλλοκοτο.Κατι δεν παει καλα.Μπορω πια να το πω με σιγουρια.
Δεν εχω καμια αμφιβολια οτι οι αλλοι με θεωρουν τρελο.Σε τελικη αναλυση, αυτο που σκεφτομαι δεν ειναι δυνατο.Αποκλειεται.Και ομως : αλλο τιποτα δεν βλεπω.Ολα τα αλλα ειναι καθαρη συμπτωση.
Στη σκεψη αυτη το κορμι μου μουδιαζει.Αωατριχιαζω, αναστατωνομαι.Ωσπου σηκωνομαι απ' την καρεκλα μου κι αρχιζω να κοβω βολτες πανω κατω στο δωματιο.
Σηκωνομαι και καθομαι, καθομαι και σηκωνομαι ξανα. Διαβαζω 20 φορες την ιδια προταση.Βγαζω φλιτζανια απο το ντουλαπι και τα ξαναπλενω.Αδειαζω το καλαθι των αχρηστων, για να βρω ενα χρησιμοποιημενο γραμματοσημο η ενα συνδετηρα.Κι ακομα χειροτερα: στεκομαι μπροστα στον καθρεφτη και κανω γκριματσες στον ευατο μου.
Δεν ειμαι τρελος, ουτε νευρωτικος ειμαι.Δεν ειμαι εγω αυτος που δεν ειναι στα καλα του.Κι ουτε ειναι ονειρο.Ξυπνιος ειμαι, διπλα ξυπνιος.Σαν 2 μερες που συμπιπτουν και ξημερωνουν μαζι.
Η αληθεια ειναι οτι κατι συμβαινει πισω απο ην πλατη μου.Τα παντα.Και δυστυχως δεν εχω ματια στο σβερκο.Δυστυχως.Δυστυχως.
Ειμαι πολυ ταραγμενος.Τοσο που δεν μπορω να σκεφτω.Ο,τι μπορουμε να σκεφτουμε μπορουμε και να το ελεγξουμε.Ο,τι μπορουμε να ονομασουμε με λεξεις μπορουμε και να το εξουσιασουμε.Αλλα αυτο εδω ειναι πολυ χειροτερο.Πολυ πολυ χειροτερο.
Εδω και καμποσες εβδομαδες η γλωσσα μ'εχει εγκαταλειψει τελειως.Λεξεις, φρασεις και σκεψεις τις εχω αφησει πισω μου.
Η γλωσσα δεν ειναι πια το σπιτι μου.Μ'εδιωξε.Με ξαποστειλε ναυαγο σε καποιο ερημονησι.Σε καποιο αστεροειδη.Και ποιος μας βεβαιωνει οτι υπαρχει γλωσσα?Τιποτα δεν ειναι βεβαιο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: