Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009

το καστρο των αγγελων.

Πρωτη εκεινη απεστρεψε το βλεμμα της.
Προσπαθησε να την κρατησει πιο σφιχτα στην αγκαλια του.Ολη μερα ηταν διπλα της.
Κι οσο πιο δυνατα την εσφιγγε, τοσο πιο καθαρα ενιωθε την αντισταση της.

-Θυμασαι τον Ορφεα και την Ευρυδικη?Την εχασε επειδη την αγαπουσε υπερβολικα.Την εχασε επειδη δεν αντεξε να μη γυρισει να την κοιταξει.
-Τραγικο...
-Αλλα περα για περα λογικο, Μορτεν.Δεν το καταλαβαινεις?
-Θελεις να πεις οτι σ'αγαπαω υπερβολικα?
-Νομιζω ειναι καλυτερα να σταματησουμε, Μορτεν.Για λιγο καιρο εστω.Θα τα ξαναπουμε σ'ενα μηνα.
-Εσυ βαζεις εδω τους ορους...Αν μου ζητουσες να περιμενω 2 χρονια, θα περιμενα.

Τριγυριζει στην πολη και την σκεφτεται.Την θελει.Αγωνιζεται για τη ζωη του.Της γραφει.Αυτο του το εχει επιτρεψει.Αλλα δεν του απανταει.Καμια απαντηση στα γραμματα του.Ουτε του τηλεφωνει.Κανενα τηλεφωνημα.Ουτε χτυπαει την πορτα του.Καμια επισκεψη.
Εκεινος της γραφει ποιηματα :

....φυλακισμενοι σε ενα παραμυθι
που μονο οι δυο μας μπορουσαμε να πουμε
φυλακισμενοι σε ενα κεντημα
που μονο οι δυο μας μπορουσαμε να κεντησουμε
απομονωμενοι απ'ολους
σε μια γλωσσα που μονο εσυ κι εγω μπορουσαμε
να μιλησουμε.


...
Μα ο Μορτεν την αφησε.Δεν την κραταει πια απ' το χερι.Ειναι ελευθερη.
Και τοτε καταλαβαινει οτι τον αγαπαει.


Τριγυριζει στην πολη.Νομιζει πως διακρινει την πλατη της μεσα στο πληθος.Τη βλεπει καβαλα στο ποδηλατο της.Αλλα δεν ειναι αυτη.Πουθενα δεν βλεπει την Ινε.Η Ινε χαθηκε.Εξαφανιστηκε.
Ειναι λυπημενος αλλα οχι δυστυχισμενος.Ισα ισα που σταθηκε πολυ τυχερος.Εζησε μεσα σε ενα παραμυθι.Ηταν ο αγαπημενος της Ινε.Ποσοι μπορουν να πουν το ιδιο?
Τωρα το παραμυθι τελειωσε και αποφασιζει να πεθανει.Και μαλιστα στη Ρωμη.Εκει αρχισαν ολα.Εκει γνωριστηκαν ο Μορτεν και η Ινε.

....

Δεν υπάρχουν σχόλια: