Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2009

could I laugh again?

και εκείνα τα δάκρυα που φοβούνται να τρέξουν,μένουν μέσα σου και σιγά σιγά σε πνίγουν.σε τρώνε.δεν τους επιτρέπεις να κυλίσουν.είσαι πολύ πιο δυνατή από αυτό.και όταν οι αμφιβολίες και τα γιατί πλημμυρίζουν το μυαλό σου,το ξεχνάς και συνεχίζεις να ζείς.βουβά.χωρίς έρωτες και ιδιαίτερες χαρές.και ζείς μέσα στα παλιά.στις αναμνήσεις των χαμένων στιγμών.στα περασμένα βλέμματα.αυτοί που σ' έκαναν να γελάς δεν μπορούν πια.δεν προσπαθούν πια.οι φίλοι έγιναν εχθροί και το τσιγάρο μια συνήθεια.το πάθος που είχες για την ζωή σου ξεθωριάζει και το μέλλον σου φαίνεται θολό.η περιέργεια για το άγνωστο και το περίπλοκο που αγαπούσες σε τρομάζει.και το μόνο που θες είναι να περάσουν οι 2 χειμώνες που ζείς και να έρθει καλοκαίρι.και έκει που ελπίζεις ξανά, άρχιζει να βρέχει.

Δεν υπάρχουν σχόλια: