Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009

Η αγαπη αρχιζει απο...Α

Ετσι καταφερε να υπαρχει πια στη ζωη μου, σαν ζοφερες σελιδες που ξεδιπλωνονται και λαμπαδιαζουν οπως οι διαττοντες αστερες.
Φευγαλεες ζωες, ερωτες και αγαπες, που λαμπουν και σβηνουν σ ενα ανοιγοκλεισμα του ματιου.Και μετα η αβυσσος.
Ετσι διαλεξε να υπαρχει...
...Στο ιδιο πηγαδι με μενα.Στειρο, σκοτεινο, με μια υποψια φωτος εκει ψηλα στο ανοιγμα του που σημαδευει τον ουρανο, σαν μια καννη που περιμενει να εκτοξευσει την ψυχη σε μια αλλη
διασταση.

Ισως και να χαιρομαι που ολη μου η ζωη ειναι μια θλιβερη μνημη.Και το λεω αυτο γιατι ακομη ζω, και μπορω ακομη να ριχνω τη σκοτεινη μου σκια μεσα απο το φως.Μια σκια που περιφερεται στους ιδιους δρομους, στα ιδια μερη, και χαιδευει με το περασμα της τα ιδια πραγματα....
...Ειναι ο κακος μου ευατος, που με κουβαλα.


Δεν υπάρχουν σχόλια: