Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2009

παντα δικη σου.

Ξέρω πως δε ζητάω συγγνώμες(όλοι το ξέρετε)
και ΑΔΙΑΦΟΡΩ για τις υπόλοιπες γνώμες
ακούω μόνο την καρδιά μου και ενεργώ σε ΚΑΘΕ της θέλημα
και έτσι συχνά δεν ψάχνω τα ωφέλημα
μα αναζητώ επίμονα εκείνα που έχουνε έρωτα
και αγγελάκια φτερωτά να πετάνε τριγύρω

Κράτησα μια φράση απ' ό,τι μου χες πει εκείνο το βράδυ
ένα μικρό παιδί πέρασε από μπροστά σου
καθώς σου πρόσφερα ένα χάδι και ένα λιβάδι γεμάτο κίτρινες τουλίπες
κι εσύ μου πες "συγγνώμη μοιάζει αστείο, αλλά μου δίνεις τα πάντα
ενώ εγώ δε χρειάζομαι τίποτα
και έτσι χωρίζουμε τώρα ανύποπτα, για να μη πληγωθούμε αργότερα"(..)
Θεέ μου, ΜΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ!

Πάθος ήμουν κι όχι λάθος
τώρα φεύγω ήρθε η ώρα...
μη μου λες να γυρίσω
μόνη θα συνεχίσω..

Μα θα υπάρχουν και εκείνα τα βράδια που μετανιώνεις
και στο τηλέφωνο απάνω θα περιμένεις μια λέξη μου
και το ξέρω πως τώρα θα σαι μόνος σου
και δε μου φαίνεται παράλογο
μα θα μ'ήθελες πίσω(μπα δεν το νομίζω.)

"Μη ζητάς άλλη εξήγηση
δεν υπάρχει άλλος δρόμος και το ξέρεις"(λυπαμαι, αλλα δεν το ξερω)
μες στα όρια του κόσμου σου
ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙΣ...

Έκανα τα πάντα

ο κανόνας έλεγε αγάπη και αφοσίωση
και εξοικείωση με κάθε σου τρέλα
χορούς στη βροχή, κολύμπι το Νοέμβριο
γυμνοί στην ταράτσα με ξαπλώστρες και ομπρέλα
Και τώρα που έφυγες ο κόσμος άλλαξε
Θα ξεκουμπώσω τα φτερά μου από τα χέρια
Δε θα μιλάω σουαχίλι στο σκύλο σου
και δε θα κελαηδούν electro-dance τα περιστέρια(!)

Φώτα λάμπουν όπως πρώτα
μόνη είμαι κι είσαι πιόνι
"μη μου λες να γυρίσω
μόνος θα συνεχίσω.."


Το ποτάμι πλημμύρισε το δρόμο
πήρε μαζί του έναν αστείο ταχυδρόμο
που χε στα χέρια του ένα κίτρινο δέμα
με δύο τουλίπες, μια καρδιά και ένα ψέμα
και έβρεχε (μικρές πυγολαμπίδες)
για να διαβάζει μέρα νύχτα τις σελίδες
που χεις κρυμμένες βαθιά μέσα στην τσάντα
δική σου για πάντα

Μη ζητάς άλλη εξήγηση
υπάρχει άλλος δρόμος και το ξέρεις...
μες στα όρια του κόσμου σου
προσπάθησα να είμαι αυτή που θέλεις...

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΗΣ ΤΖΟΚΟΝΤΑΣ




αυτή τη μελωδία θέλω να έχει η ζωή Μου.
(δεν νομίζεις ότι είναι άδικο να μην υπάρχουν στρογγυλοί τόνοι εδώ?)

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2009

learnin' the blues

τα τσιγαρα που αναβω, το ενα μετα το αλλο,
δεν θα με κανουν να ξεχασω εσενα και τον τροπο που σε αγαπαω.


τα βραδυα που δεν κοιμαμαι, ολη τη νυχτα κλαιω
αλλα δεν μπορω να σε ξεχασω, συντομα θα σταματησω να προσπαθω.
θα περπατησω σ'αυτο το πατωμα, θα βγαλω τα παπουτσια.
οταν νιωθω οτι η καρδια μου σπαει, μαθαινω τα blues.

take me back to the start reeee....

meres perasan.vdomades.tipota den emeine to idio.ki omos ola einai edo.an koita3eis ap' e3o ola einai taktopoiimena.ligo na paratiriseis pio koda 8a deis oti ginetai tis putanas(!0 nai vrizo k sto blog).ena ena bainun stin seira tus.ola sxedon.k ena ena pali vgainun stin fora.tis teleutaies evdomades, apo tote diladi pu exo na grayo kati diko mu edo, anarotiemai ti skopo exei to blog.k oxi ola ta blogs, to diko mu sugkekrimena.diavaza ta palia keimena(polla ta diegraya,polu melo i fasi) k evlepa, sxedon enio8a auto pu imun tote, prin kana 2mino diladi.telospadon, anarotiemai giati egrafa toso polu?giati anoigomun toso polu stus 3enus?giati periegrafa tis katastaseis pu zusa me toses leptomeries?k sugkekrimena leptomeries ton sunais8imaton mu.3ereis kati, katalava oti to blog einai gia na pernaei i ora su kai oxi na e3istoreis tin zoi su.den 8a se vgalei pu8ena diladi!kai to mono pu katafera ap' olo auto einai na min boro na grayo.na ekfrasto giati fovomai oti 8a to diavasun agnostoi-gnostoi kai 8a to pare3igisun, 8a to krinun, 8a to koroideyun.pleon 8a postaro tragudia,poiimata,stixus kai keimena allon.k otan exo na po kati geniko 8a to leo.otan exo na po kati sugkekrimeno 8a to leo me logia pu akugodai.oxi pu diavazodai.

akoma na faneis?

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2009

Will you?

τι παραπανω θες??τι?

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009

1 mail

Μα πώς γίνεται αυτό, το μικρό πετραδάκι
να βαραίνει σαν βράχος την ανόητη καρδιά μου;

Να με κάνει να χάνω την πιο όμορφη νύχτα
τ' αστέρια να πέφτουν νεκρά εδώ μπροστά μου...

Ενώ μπορώ ν' ανοίξω την πόρτα,
να τρέξω στους δρόμους που οδηγούνε σε σένα
Εγώ στέκομαι εδώ, κοιτάω στο κενό και
καπνίζω λουλούδια από καιρό πεθαμένα...


Πώς μπορεί αυτό το ψέμα που καίει την καρδιά μου
να σε φέρνει κοντά στα όνειρά μου;
Απλώνω το χέρι, μα πώς να σε φτάσω;
Αφού δεν υπάρχεις, δε θα σε χάσω ποτέ...