Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009

νεα φεγγαρια

τωρα καταλαβα γιατι επαψες Αγαπη να θυμιζεις.



so tell me when You hear my heart stop,
You're the only one that knows!
tell me when You hear my sobbing,
there's a possibility
I wouldnt know.
so tell me when my cryings over,
You're the reason that I'm crying.
tell me when You hear me falling,
there's a possibility
it wouldn't show.

δεν ειναι τελειο?

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009

χανια

πας.ερχεσαι.πινεις.χορευεις.γελας.ντυνεσαι.
δεν νοιαζεσαι για τιποτα.γυρνας.γελας.χορευεις.κοιμασαι.φωναζεις.ξυπνας.καπνιζεις.
κοιμασαι.ουρλιαζεις.βολταρεις.καπνιζεις.
φωτογραφιζεσαι.τρεχεις.χορευεις.τραγουδας.πινεις.
ερωτευεσαι.τους λαθος ανθρωπους.παντα τους λαθος ανθρωπους.γελας.δεν κοιμασαι.ξυπνας.φευγεις.κλαις.κοιμασαι.ξυπνας.εφτασες.χαμογελας.ακομα ερωτευεσαι.
κοιτας τον αναπτυρα και χαμογελας.χαμογελας γιατι εμπλεξες παλι.χαμογελας γιατι κατι εχει μεινει εκει μεσα.

θελω να παω senso,gravity,μαυρο προβατο,κουμκαπι(ετσι δεν λεγεται?) και να παιξω "wii".να τρεχουμε σε ολα τα πρακτορεια για να κατσω αλλη μια μερα(αλλη μια μερααα) και να μου παιρνεις το εισιτηριο απο τα χερια για να μην φυγω.5 υπεροχες μερες σας ευχαριστωωωω(Ειρηνη,κωνσταντινε,δημητρη,βιργινια)

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009

shh

Don't speak
I know just what you're saying
So please stop explaining
Don't tell me 'cause it hurts
Don't speak
I know what you're thinking
I don't need your reasons
Don't tell me 'cause it hurts

Our memories
They can be inviting
But some are all together
Mighty frightening

As we die, both you and I
With my head in my hands
I sit and cry

It's all ending
I gotta stop pretending who we are...

You and me
I can see us dying ... are we?

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2009

shadows.

ειμαι κακομαθημενη.

πεισματαρα.

εγωιστρια.

υπερβολικα ανοητη.

σπαταλη με τα συναισθηματα μου.

εκνευριστικα απαισιοδοξη με κρισεις ψευτικης χαρας.

αδυναμη και στα παντα απροετοιμαστη.

σιωπηλη οταν πρεπει να μιλησω.να ρωτησω.να ενδιαφερθω.να δειξω τι νιωθω.

παντα στον κοσμο που φτιαχνω εγω.με υπεροχους ανθρωπους που δεν θα σε πληγωσουν ποτε και που παντα ενδιαφερονται για σενα,για μενα,για ολους.

χαμογελαω ψυχρα οταν σκεφτομαι τα δικα μου.και γελαω δυνατα οταν θελω να κλαψω.

κοιταω επιμονα και αδιαφορα.

θυμαμαι τις πιο ηλιθιες λεπτομερειες και ξεχναω τα βασικα.

αγαπαω δυσκολα ανθρωπους και το λεω σπανια, ισως και ποτε.

υποκρινομαι αλλα δεν λεω ψεματα, πια.

και ΦΟΒΑΜΑΙ.
τις τελευταιες μερες τοσο πολυ που δεν μπορω να αναπνευσω.


P.S. ζηλΕψα Πολυ αυτη την αγκαλια...

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009

δώσ'μου λίγο ακόμα.

Ίσως τότε να μπορείς
πια να κλαις από χαρά
ίσως έρθεις να μου πεις
τώρα δε φοβάμαι τίποτα

Ίσως να φτάνει μόνο αυτό
μια ματιά, μια βραδιά
σ' ένα ταξίδι μακρινό
ίσως φτάνει μόνο αυτό
μια ματιά σαν βροχή
μια τελευταία προσευχή


Ίσως πρέπει να στο πω
σ' ονειρεύτηκα ξανά
σ' έναν έρημο σταθμό
που έγραφε εδώ ορίζοντας

Ίσως πρέπει να στο πω
ίσως να μην πρέπει πια
μας κοιτάζανε σκιές
που χορεύαν ψιθυρίζοντας

Ίσως να μην φτάνει τίποτα πια.
(θα έπρεπε να ήσουν εκεί.μου λείπεις.)

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009

το καστρο των αγγελων.

Πρωτη εκεινη απεστρεψε το βλεμμα της.
Προσπαθησε να την κρατησει πιο σφιχτα στην αγκαλια του.Ολη μερα ηταν διπλα της.
Κι οσο πιο δυνατα την εσφιγγε, τοσο πιο καθαρα ενιωθε την αντισταση της.

-Θυμασαι τον Ορφεα και την Ευρυδικη?Την εχασε επειδη την αγαπουσε υπερβολικα.Την εχασε επειδη δεν αντεξε να μη γυρισει να την κοιταξει.
-Τραγικο...
-Αλλα περα για περα λογικο, Μορτεν.Δεν το καταλαβαινεις?
-Θελεις να πεις οτι σ'αγαπαω υπερβολικα?
-Νομιζω ειναι καλυτερα να σταματησουμε, Μορτεν.Για λιγο καιρο εστω.Θα τα ξαναπουμε σ'ενα μηνα.
-Εσυ βαζεις εδω τους ορους...Αν μου ζητουσες να περιμενω 2 χρονια, θα περιμενα.

Τριγυριζει στην πολη και την σκεφτεται.Την θελει.Αγωνιζεται για τη ζωη του.Της γραφει.Αυτο του το εχει επιτρεψει.Αλλα δεν του απανταει.Καμια απαντηση στα γραμματα του.Ουτε του τηλεφωνει.Κανενα τηλεφωνημα.Ουτε χτυπαει την πορτα του.Καμια επισκεψη.
Εκεινος της γραφει ποιηματα :

....φυλακισμενοι σε ενα παραμυθι
που μονο οι δυο μας μπορουσαμε να πουμε
φυλακισμενοι σε ενα κεντημα
που μονο οι δυο μας μπορουσαμε να κεντησουμε
απομονωμενοι απ'ολους
σε μια γλωσσα που μονο εσυ κι εγω μπορουσαμε
να μιλησουμε.


...
Μα ο Μορτεν την αφησε.Δεν την κραταει πια απ' το χερι.Ειναι ελευθερη.
Και τοτε καταλαβαινει οτι τον αγαπαει.


Τριγυριζει στην πολη.Νομιζει πως διακρινει την πλατη της μεσα στο πληθος.Τη βλεπει καβαλα στο ποδηλατο της.Αλλα δεν ειναι αυτη.Πουθενα δεν βλεπει την Ινε.Η Ινε χαθηκε.Εξαφανιστηκε.
Ειναι λυπημενος αλλα οχι δυστυχισμενος.Ισα ισα που σταθηκε πολυ τυχερος.Εζησε μεσα σε ενα παραμυθι.Ηταν ο αγαπημενος της Ινε.Ποσοι μπορουν να πουν το ιδιο?
Τωρα το παραμυθι τελειωσε και αποφασιζει να πεθανει.Και μαλιστα στη Ρωμη.Εκει αρχισαν ολα.Εκει γνωριστηκαν ο Μορτεν και η Ινε.

....

Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα...

Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα
είδα το βράδυ αυτό.
Kάποια χρυσή, λεπτότατη
στους δρόμους ευωδιά.
Kαι στην καρδιά
αιφνίδια καλοσύνη.
Στα χέρια το παλτό,
στ' ανεστραμμένο πρόσωπο η σελήνη.
Hλεκτρισμένη από φιλήματα
θα 'λεγες την ατμόσφαιρα.
H σκέψις, τα ποιήματα,
βάρος περιττό.

Έχω κάτι σπασμένα φτερά.
Δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε
το καλοκαίρι αυτό.
Για ποιαν ανέλπιστη χαρά,
για ποιες αγάπες,
για ποιο ταξίδι ονειρευτό.

Kώστας Καρυωτάκης

(αγαπημένο.)

Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009

το αλλόκοτο

1

Κατι ειναι αλλοκοτο.Κατι δεν παει καλα.Μπορω πια να το πω με σιγουρια.
Δεν εχω καμια αμφιβολια οτι οι αλλοι με θεωρουν τρελο.Σε τελικη αναλυση, αυτο που σκεφτομαι δεν ειναι δυνατο.Αποκλειεται.Και ομως : αλλο τιποτα δεν βλεπω.Ολα τα αλλα ειναι καθαρη συμπτωση.
Στη σκεψη αυτη το κορμι μου μουδιαζει.Αωατριχιαζω, αναστατωνομαι.Ωσπου σηκωνομαι απ' την καρεκλα μου κι αρχιζω να κοβω βολτες πανω κατω στο δωματιο.
Σηκωνομαι και καθομαι, καθομαι και σηκωνομαι ξανα. Διαβαζω 20 φορες την ιδια προταση.Βγαζω φλιτζανια απο το ντουλαπι και τα ξαναπλενω.Αδειαζω το καλαθι των αχρηστων, για να βρω ενα χρησιμοποιημενο γραμματοσημο η ενα συνδετηρα.Κι ακομα χειροτερα: στεκομαι μπροστα στον καθρεφτη και κανω γκριματσες στον ευατο μου.
Δεν ειμαι τρελος, ουτε νευρωτικος ειμαι.Δεν ειμαι εγω αυτος που δεν ειναι στα καλα του.Κι ουτε ειναι ονειρο.Ξυπνιος ειμαι, διπλα ξυπνιος.Σαν 2 μερες που συμπιπτουν και ξημερωνουν μαζι.
Η αληθεια ειναι οτι κατι συμβαινει πισω απο ην πλατη μου.Τα παντα.Και δυστυχως δεν εχω ματια στο σβερκο.Δυστυχως.Δυστυχως.
Ειμαι πολυ ταραγμενος.Τοσο που δεν μπορω να σκεφτω.Ο,τι μπορουμε να σκεφτουμε μπορουμε και να το ελεγξουμε.Ο,τι μπορουμε να ονομασουμε με λεξεις μπορουμε και να το εξουσιασουμε.Αλλα αυτο εδω ειναι πολυ χειροτερο.Πολυ πολυ χειροτερο.
Εδω και καμποσες εβδομαδες η γλωσσα μ'εχει εγκαταλειψει τελειως.Λεξεις, φρασεις και σκεψεις τις εχω αφησει πισω μου.
Η γλωσσα δεν ειναι πια το σπιτι μου.Μ'εδιωξε.Με ξαποστειλε ναυαγο σε καποιο ερημονησι.Σε καποιο αστεροειδη.Και ποιος μας βεβαιωνει οτι υπαρχει γλωσσα?Τιποτα δεν ειναι βεβαιο.

Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2009

απέραντοι δρόμοι

Δεν ξέρω γιατί αυτή τη φορά το πήρα τόσο, τόσο..δεν ξέρω...
Ολόκληρο το κεφάλι μου καίγεται.
Έχω τόσες ερωτήσεις να σου κάνω...
Μα, πως?

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2009

could I laugh again?

και εκείνα τα δάκρυα που φοβούνται να τρέξουν,μένουν μέσα σου και σιγά σιγά σε πνίγουν.σε τρώνε.δεν τους επιτρέπεις να κυλίσουν.είσαι πολύ πιο δυνατή από αυτό.και όταν οι αμφιβολίες και τα γιατί πλημμυρίζουν το μυαλό σου,το ξεχνάς και συνεχίζεις να ζείς.βουβά.χωρίς έρωτες και ιδιαίτερες χαρές.και ζείς μέσα στα παλιά.στις αναμνήσεις των χαμένων στιγμών.στα περασμένα βλέμματα.αυτοί που σ' έκαναν να γελάς δεν μπορούν πια.δεν προσπαθούν πια.οι φίλοι έγιναν εχθροί και το τσιγάρο μια συνήθεια.το πάθος που είχες για την ζωή σου ξεθωριάζει και το μέλλον σου φαίνεται θολό.η περιέργεια για το άγνωστο και το περίπλοκο που αγαπούσες σε τρομάζει.και το μόνο που θες είναι να περάσουν οι 2 χειμώνες που ζείς και να έρθει καλοκαίρι.και έκει που ελπίζεις ξανά, άρχιζει να βρέχει.