Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2009

αρκει που περιμενω?

πειτε μου τελικα, οι ανθρωποι αλλαζουν?
η μενουν ιδιοι, κανουν οτι αλλαξαν και τσουυπ στην φερνουν παλι?

Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2009

flowers for a ghost

νομιζεις οτι αν φυγεις αθορυβα δεν θα σε ακουσω?
νομιζεις οτι αν σωπασεις δεν θα με πονεσεις?
για μενα το κανεις ή για σενα?
που φοβασαι να ακουσεις τις λεξεις που θα πεις.
που φοβασαι να ακουσεις τις λεξεις που θα πω.
ποτε εγιναν ετσι οι ανθρωποι?
μονο εγω τους θυμαμαι διαφορετικους?

"-eimai pl eroteumeni mazi su
-k ego :*"

για ποσο ομως εννοουσες?

Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2009

χαρτινος ουρανος



μια απ' αυτες τις νυχτες που ονειρευεσαι μα δεν κοιμασαι
θα αναψω μια φωτια και θα την δεις οσο μακρυα και να 'σαι

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009

Η αγαπη αρχιζει απο...Α

Ετσι καταφερε να υπαρχει πια στη ζωη μου, σαν ζοφερες σελιδες που ξεδιπλωνονται και λαμπαδιαζουν οπως οι διαττοντες αστερες.
Φευγαλεες ζωες, ερωτες και αγαπες, που λαμπουν και σβηνουν σ ενα ανοιγοκλεισμα του ματιου.Και μετα η αβυσσος.
Ετσι διαλεξε να υπαρχει...
...Στο ιδιο πηγαδι με μενα.Στειρο, σκοτεινο, με μια υποψια φωτος εκει ψηλα στο ανοιγμα του που σημαδευει τον ουρανο, σαν μια καννη που περιμενει να εκτοξευσει την ψυχη σε μια αλλη
διασταση.

Ισως και να χαιρομαι που ολη μου η ζωη ειναι μια θλιβερη μνημη.Και το λεω αυτο γιατι ακομη ζω, και μπορω ακομη να ριχνω τη σκοτεινη μου σκια μεσα απο το φως.Μια σκια που περιφερεται στους ιδιους δρομους, στα ιδια μερη, και χαιδευει με το περασμα της τα ιδια πραγματα....
...Ειναι ο κακος μου ευατος, που με κουβαλα.


ανοητη καρδια μου

Εγώ σ' αγάπησα εδώ..
Που να 'σαι τώρα που γυρνάς?
Σε ποιο καινούργιο ουρανό χρώματα κλέβεις?
Ένιωσες πάλι τα φτερά
Τι σου 'βαλε ξανά φωτιά?
Σε ποιο λιμάνι, ποιο σταθμό, καρδιά γυρεύεις?

Πώς να κρατήσει το κορμί απόψε η νύχτα
Τώρα ο κόσμος έχει χάσει μια στροφή...
Εγώ δε μίλησα, για θαύματα δεν είπα!

Δε σου στάθηκε κανένας πιο πολύ

Εγώ σ' αγάπησα εδώ
Με τα φεγγάρια της βροχής
Περίμενες τόσο καιρό να ξαποστάσεις
Έφτανε να χαμογελάς
Να σε κοιτάζω όταν ξυπνάς
Κι ούτε που σκέφτηκα ποτέ πως θα ξεχάσεις

Παραμυθάκι μου σκληρό
Όπου κι αν είσαι και γυρνάς
Για μένα εκεί να μη ρωτάς
Εγώ σ' αγάπησα εδώ.

δεν θυμασαι?εδω ημασταν.ολα εδω ηταν.και χαθηκαν ξαφνικα.μεσα σε λιγες μονο ωρες.δεν μπορω να σταματησω να ακουω αυτο το τραγουδι.και να γινεται κομπος το στομαχι μου οταν λεει"κι ουτε που σκεφτηκα ποτε πως θα ξεχασεις".προχωραω,μεγαλωνω,αλλα το μυαλο παιρνει αναποδες στροφες.γυρναει πισω.ολα τα γιατι καινε το μυαλο μου.το βλεμμα.ποσες ερωτησεις?που ειναι οι απαντησεις?πως να ρωτησω?και που?νευριαζω που δεν μπορουν να απαντηθουν.ποτε θα μπει αυτη η τελεια?το τελος?