Τετάρτη, 3 Μαρτίου 2010

με κουραζει ολο αυτο.
νιωθω οτι πνιγομαι απο το τιποτα που εχω.
θελω να υπαρχει κατι διπλα μου και να το αισθανομαι καθε λεπτο που ζω, που αναπνεω.
οχι να ξεχναω οτι εισαι εκει.
θελω να ξυπναω και να μου λες καλημερα.
θελω να σε βλεπω καθε μερα. να εισαι εκει για να ζουμε πραγματα μαζι.

αντι αυτου το τιποτα. που εχω διπλα μου.κοιμαμαι και ξυπναω.

3 σχόλια:

A Girl Called Clementine είπε...

οπότε θα κλέψω έναν διαφορετικό στίχο του νύχτωσε νύχτα που έχεις παρακάτω και θα πω : αυτό που μας ανήκει το κάνουμε κομμάτια.

τουτέστιν σε αυτή τη ζωή σε πολλά και σε πολλούς δινόμαστε και από πριν πρέπει να ξέρουμε που οδηγεί αυτό... (χαχ ακούγομαι σαν πικραμένη γεροντοκόρη γαμώ το κέρατό μου :P)

καλησπέρα ρας!

γελα ρε είπε...

to diko mou olo,to diko sou tipota

adigoni είπε...

πραγματικα δεν ειμαι καλη στο να απανταω σε σχολια!
ευχαριστω πολυ και τις 2 σας που διαβαζετε τις ψυχολογικομαλακιες που γραφω :p
ευχαριστω!