Πέμπτη, 17 Ιουνίου 2010

πανεμορφη μερα

.otan itan aspromaura borusa na ta 3exoriso.
17.6.09
γαμημενο τελος.γαμημενα συναισθηματα.γαμημενες μερες
γαμημενος χρονος.
που με σπρωχνεις μακρυα και να θελω να φυγω
να θελω αλλα να μην μπορω ρε πουστη μου
δεν γινεται
δεν γινεται να πεφτω τοσο χαμηλα
να σκαω με δυναμη στο πατωμα και να θελω και αλλο
λουναπαρκ καταντησε η ζωη μου
να στριψω στο δρομο και να δω το αυτοκινητο εκει.
τα παντα θα τα δωσω για αυτη τη στιγμη.
ρε πουστη μου διαβαζεις αυτα που γραφω?
καταλαβαινεις οτι δεν κανω ΑΠΛΑ την πλακα μου.
πες μου κατι.πες μου κατι εδω.γιατι δεν μπορω.
δεν μπορω.

τα χερια μου ας κραταν το τιμονι.αφου δεν σε κρατανε πια.

2 σχόλια:

SKan είπε...

Αχ μωρέ!Με στεναχώρεσες...Σε νιώθω.Αλήθεια.Αν σε παρηγορεί το γεγονός ότι οι καταστάσεις στις σχέσεις πολλές φορές μοιάζουν, μόνο οι άνθρωποι διαφέρουν...Μα, τι λέω, είναι δυνατόν να σε παρηγορεί η κάθε παπαριά που μου έλεγαν κ εμένα?δεν μπορει.το ξέρω.σε νιώθω σου λέω.

adigoni είπε...

απο τη στιγμη που δεν με νιωθει αυτος, εστω και λιγο, τιποτα δεν με παρηγορει...