Κυριακή, 21 Νοεμβρίου 2010

You are my june and july.

Παντα απορουσα πως γινεται ο κοσμος να αλλαζει απο τον τρελο ερωτα στο απολυτο τιποτα.
τιποτα.
Με ποναει πολυ.

Και οριστε.Μια παραπανω, μια λιγοτερη.
Αλλη μια χαμενη ιστορια αγαπης.
Αυτον τον αγαπησα πολυ.
Οταν σκεφτομαι πως τελειωσε, πως δεν 8α τον ξαναδω ετσι.
Καλα, καπου θα τον πετυχω. Θα συστησουμε τις νεες μας σχεσεις και θα προσποιηθουμε πως δεν ημασταν ποτε μαζι.
Μετα, σταδιακα θα σκεφτομαστε ο ενας τον αλλον ολο και λιγοτερο μεχρι που να ξεχαστουμε εντελως.
Σχεδον δηλαδη.

Με μενα ειναι παντα το ιδιο : Χωριζεις, στεναχωριεσαι, πινεις, χαριεντιζεσαι, συναντας τον πρωτο, μετα αλλους.Πηδας τους παντες να ξεχασεις τον εναν.
Υστερα απο μερικους εντελως αδειους μηνες, ψαχνεις παλι την αληθινη αγαπη.
Ψαχνεις απελπισμενα παντου και μετα δυο χρονια μοναξιας βρισκεις μια νεα αγαπη και ορκιζεσαι πως ειναι αυτη που εψαχνες μεχρι που την χανεις και αυτη.
Ειναι μια στιγμη στην ζωη σου που δεν ανακαμπτεις πια απο ακομα εναν χωρισμο.

2 σχόλια:

sarper? είπε...

Κάποτε ζούσα τον απόλυτο έρωτα κατά τη γνώμη μου. Χώρισα και γινόμουν λιώμα. Πραγματικά λιώμα όμως. Αναρωτιόμουν αν θα ξαναερωτευτώ. Όμως πείσμωσα και αρχισα να περνάω καλά. Τον έρωτα τον σκέφτομαι ακόμα αλλά συνειδητοποίησα ότι ποτέ δεν ξέρουμε ποιός έρωτας θα είναι ο πιο δυνατός. Κι έτσι απλά προσπαθώ να ζω το τώρα κι αν ερωτευτώ τότε βλέπουμε... Με όρια πάντα.
Στο κάτω κάτω οι ανθρώπινες σχέσεις πάνε κι έρχονται μέρχι να έρθει ο απόλυτος άνθρωπος. Μικροί είμαστε και ας απολάυσουμε τις χαρές τις ζωής. Αυτό είναι το συμπέρασμά μου και πλέον έτσι κάνω...
=))

adigoni είπε...

εγω πιστευω οτι δεν θα ερωτευτω συντομα.εχω χασει την εμπιστοσυνη μου στους ανθρωπους και στο αν μπορει καποιος να ειναι ειλικρινης. και ρε παιδι μου κ εγω διασκεδαζω βγαινω κλπ απλα μερικες φορες ειναι αυτο το γαμωτο που βλεπεις τους παντες γυρω σου να εχουν γκομενο.και δεν ειναι για τον γκομενο, ειναι για το γαμωτο που σκεφτεσαι τον μαλακα τυπο που σε γαμησε.