Κυριακή, 21 Νοεμβρίου 2010

You are my june and july.

Παντα απορουσα πως γινεται ο κοσμος να αλλαζει απο τον τρελο ερωτα στο απολυτο τιποτα.
τιποτα.
Με ποναει πολυ.

Και οριστε.Μια παραπανω, μια λιγοτερη.
Αλλη μια χαμενη ιστορια αγαπης.
Αυτον τον αγαπησα πολυ.
Οταν σκεφτομαι πως τελειωσε, πως δεν 8α τον ξαναδω ετσι.
Καλα, καπου θα τον πετυχω. Θα συστησουμε τις νεες μας σχεσεις και θα προσποιηθουμε πως δεν ημασταν ποτε μαζι.
Μετα, σταδιακα θα σκεφτομαστε ο ενας τον αλλον ολο και λιγοτερο μεχρι που να ξεχαστουμε εντελως.
Σχεδον δηλαδη.

Με μενα ειναι παντα το ιδιο : Χωριζεις, στεναχωριεσαι, πινεις, χαριεντιζεσαι, συναντας τον πρωτο, μετα αλλους.Πηδας τους παντες να ξεχασεις τον εναν.
Υστερα απο μερικους εντελως αδειους μηνες, ψαχνεις παλι την αληθινη αγαπη.
Ψαχνεις απελπισμενα παντου και μετα δυο χρονια μοναξιας βρισκεις μια νεα αγαπη και ορκιζεσαι πως ειναι αυτη που εψαχνες μεχρι που την χανεις και αυτη.
Ειναι μια στιγμη στην ζωη σου που δεν ανακαμπτεις πια απο ακομα εναν χωρισμο.

Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

ή τουλαχιστον πριν απο αυτην

μπεμπη κοιτας εξω αδιαφορα παντα.

ομορφη ζωη, ασχημα τη ζεις.

"Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου…
Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου,
και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου,
Και να γελάω με την παράνοια σου,
Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς,
και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες,
και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες,
και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο,
Και να σ’ αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα,
Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλη σου,
Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου,
ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΚΑΛΑΩ ΝΑ ΣΕ ΗΞΕΡΑ ΜΙΑ ΖΩΗ.
Και ν’ ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου,
Και να νοιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου,
Και να τρομάζω όταν θυμώνεις,
Και να λιώνω όταν χαμογελάς και να διαλύομαι όταν γελάς,
Και ν’ αναρωτιέμαι ποιος είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι,
Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος, τον άγγελο του δέντρου, το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ’ αγαπούσε,
Και να σου γράφω ποιήματα,
και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις,
Και να σ’ αγαπάω τόσο βαθιά που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια,
Και να τριγυρίζω στη πόλη και να τη νοιώθω άδειος χωρίς εσένα,
Και να θέλω ότι θέλεις,
Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής,
Και να σου μιλάω για ότι χειρότερο έχω μέσα μου,
Και να προσπαθώ να σου δίνω ότι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο,
Και να σου λέω την αλήθεια αν και κατά βάθος δεν θέλω,
Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς,
Και να νομίζω πως όλα τέλειωσαν, κι ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ’ ζωή σου,
Και να ξεχνάω ποιος είμαι,
Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί,
Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο
Τον ακάθεκτο
Τον ακατάλυτο
Τον ακατάσβεστο
Τον μεταρσιωτικό
Τον ψυχαναλυτικό
Τον άνευ όρων
τον τα πάντα πληρούντα,
τον δίχως τέλος και δίχως αρχή,
ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ "

και ας αλλαξες μεσα σε 15 φεγγαρια
και να ποναω που δεν μπορω να κανω κατι για να σε κανω καλα
και να θελω να εισαι ευτυχισμενος
εσυ δεν ακους.ποτε δεν ακους.
γι αυτο εφυγα απο τη ζωη σου.
γιατι δεν μπορω να φωναξω πιο δυνατα.