Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

miss you

καταστραφηκες και ο μονος που φταιει εισαι εσυ.
τα ματια σου παντα οταν σε εβλεπα ηταν κοκκινα
απο αυτο που σε βοηθουσε να κοιμηθεις τα βραδια
και που νομιζες οτι σε θα βοηθουσε να βρεις και τον ευατο σου.
απο αυτο που νομιζα οτι θα με φερει πιο κοντα σε σενα
και που τελικα μισησα γιατι δεν με κρατησε.
να εισαι καλα

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

το σκοταδι των δυο



Κάποιες μέρες ένα κενό έρχεται ξαπλώνει στην καρδιά μου
Κάποιες μέρες έρχομαι εγώ και σε ξεκουράζω εδώ κοντά μου
Κάποιες μέρες ένα κενό θέλει κάτι απ' την καρδιά μου
Κάτι που δε βρίσκεται εδώ

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

cosmic sokada

νομιζω ερωτευτηκα
και μην τολμισεις να πεις μπραβο
γιατι σιγουρα δεν ειναι για καλο ολο αυτο.

βζζζ

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2011

the pieces dont fit anymore

αυτο που με κραταει ξυπνια δεν ειναι οι θορυβοι απο την βροχη
αλλα αυτο το σαγαπαω που ειπες στο τηλεφωνο
και δεν ειναι οτι δεν ηθελα να το πω και εγω
αλλα δεν μπορουσα κιολας.
η ασφαλεια ποσο υπερτιμημενη ειναι στις μερες μας?
και τι ακους, την λογικη η το συναισθημα?
και που σε βγαζει το τελευταιο?
γιατι αυτη τη στιγμη εχω τον καλυτερο ανθρωπο να κοιμαται διπλα μου
ενω εγω σκεφτομαι αυτο το σαγαπαω.
και δεν ξερω τι θα εκανα αν δεν σε φοβομουν τοσο
στην τελικη ουτε εσυ ρισκαρεις
και μαλλον ουτε εγω.
ειναι καλυτερο να εισαι με καποιον που σαγαπαει περισσοτερο απο σενα
η αυτο που χρειαζομαστε ειναι η συνεχης αβεβαιοτητα?
και σε αυτο το παιχνιδι κερδιζει κανεις?

its my own cheating heart

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2011

εχεις νιωσει ποτε οτι η ζωη σου ειναι ταινια?
τι σκατα?! νιωθω λες και ειμαι σε ταινια.αληθειααα

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

σχεδον δηλαδη

τα δαχτυλα μου να μυριζουν τσιγαρο
και ουτε καν μεθυσμενη να μην στελνεις το μηνυμα γιατι ξερεις
να τρεξει να σε βρει αλλα που?
και μονο η σκεψη με τρελαινει
θεατρο εχεις καταντησει του ευατου σου, κοροιδο.
και οταν σου λεει οτι σαγαπαει μην την πιστευεις
φευγω μολις μυριζω οτι λυγιζεις.
και λες ασχετα εδω γιατι δεν μπορεις
και αυτη θα σε χλευαζει και θα σε φτηνει στην μουρη
παιχνιδι καταντησα
και δεν ξερεις και τι παιχνιδι ακριβως εισαι
πιωμενη για να ξερει καθαρα πως αισθανεται
και συνεχως ερωτευμενη.
οχι με σενα λεμε.

Σάββατο, 18 Ιουνίου 2011

τωρα αρχιζω και θυμαμαι

καποιοι κοιτανε τα φωτα μεσα στην ομιχλη
αλλοι ρωτανε αν ειναι χωρα η ληθη
μεσα στον κοσμο παλι χαθηκα για σενα
και δυο παιδια πιασμενα χερι χερι κοιταζουν σα χαμενα

τωρα αρχιζω και θυμαμαι
ημουν το μονο παιδι που εβλεπα την σιωπη
μεσα μου σα βροχη να σταζει
τωρα αρχιζω και θυμαμαι
ησουν εκεινη η φωνη
που μου ελεγε πως μπορει ολα η αγαπη να τ'αλλαζει

πες μου τι θελεις για να με παρεις μαζι σου
σε ποιο λιμανι θα μεινω με την σιωπη σου
κουραστηκα να ζω μεσα σε ενα ψεμα
στα ματια μου οτι αξιζει
ειναι να βλεπω εσενα

τωρα αρχιζω και θυμαμαι
ημουν το μονο παιδι που εβλεπα την σιωπη
μεσα μου σαν βροχη να σταζει
τωρα αρχιζω και θυμαμαι
ηταν εκεινη η στιγμη που αισθανθηκα
πως μπορει καποτε καπως να με νιωσεις

τωρα αρχιζω και θυμαμαι
στεκομουν μεσ στην βροχη
και σου λεγα δεν μπορει αυτο που ζουμε να τελειωνει
αυτη η αγαπη δεν τελειωνει

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2011

Skins

And the boys go on, and on, and on, and on.
And there's gold,
Falling from the ceiling of this world,
Falling from the heartbeat of this girl.

You' re a glorious headfuck thing. Own it.


Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

क'mere

δεν ειπα εγω οτι δεν ειναι θλιβερο, ειναι
και πολυ μαλιστα
που φερομαι σα ΓΚΟΜΕΝΑ απ αυτες
που παιρνουν οτι θελουν και μετα γελανε δυνατα μεσα στη μουρη σου
που μονο διασκεδαζουν και δεν νιωθουν πολλα
ναι, εγινα μια απ αυτες.
και οχι δεν με εκανες εσυ
με κανατε ολοι σας
και γελαω ρε αληθεια γελαω γιατι εχει πλακα
εχει πλακα να μην αισθανεσαι πια.

Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

tell me, tell me.

δεν εισαι κακος ανθρωπος
μονο αδειος
και μαλλον αυτο φταει ...
παλι τα ιδια κανουμε, τα ιδια κανεις
για επιβεβαιωση και μονο
και εγω που θα πρεπε να εχω μαθει το παιχνιδι σου
πεφτω στην παγιδα σου, νομιζοντας πως αυτη τη φορα θα βγαλω τον καλυτερο μου ευατο
ισως ομως μαζι σου παντα να εβγαζα τον χειροτερο και να μην το ειχα καταλαβει
ισως παλι να μου αρεσει αυτο που μου βγαζεις
παλι με στοιχειωσες
και αυτος ο καταραμενος καρκινος μπαινοβγαινει απο μεσα μου μηπως και βγεις και εσυ μαζι του.
και οταν σβηνω το τσιγαρο και πεφτω για υπνο εισαι ακομα μεσα μου.
πως?ποτε θα σταματησεις?

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2011

χαθηκα

ρε ειναι ενα τεραστιο ζουζουνι στο φως και φοβαμαι
και οταν βγηκα απο το αμαξι εβλεπα σκιες ετσι οπως φυσαγε και φοβαμαι
παντα φοβαμαι.
ειδικα εσενα σε φοβαμαι περισσοτερο.
ισως λιγο περισσοτερο απο τον ευατο μου.
και δεν θελω να μιλαω ουτε να σκεφτομαι αλλα ναι ρε πουστη!ΝΑΙ.
αυτο το περιμενα 2 χρονια τωρα
απο τοτε που εφτιαξα αυτο το blog και δεν γινοταν να μην το πω εδω
γιατι φοβαμαι.
εμενα φοβαμαι που θα τα σκατωσω
και εσενα που τελικα δεν αλλαξες καθολου.
αληθεια λεω..

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2011

δεν μπορω να ξεφυγω

Αν καταφέρω να
σε ξεχάσω έστω για μια στιγμή θα ξανανιώσω μα
δεν μπορώ να σε ξεγράψω μέσα από το μυαλό
δε ξέρω τον τρόπο για να σου πω το τι νιώθω
μάλλον φοβάμαι την απόρριψη
προβλέψεις αυτοκαταστροφής που άμα χάνεσαι
ξέρεις απο ποιον θα πιάνεσαι
διαισθάνεσαι μόνη μέσα στο τίποτα είμαι εδώ κρατώ το βάρος
δεν είμαι κάποιος απλά θα 'θελα να 'μουνα κάποιος
πάντα μέσα στη ψυχή σου αναρωτήσου ευθύς σου αποκαλύπτω πως
θα 'θελα να 'μουν αυτός που θα ταξιδεύει συνέχεια μαζί σου με ταχύτητα φωτός
μέσα στο ατελείωτο σύμπαν μέχρι να βρεθώ νεκρός
αφηρημένος μέσα στου αγγελικού σου προσώπου την ατέλεια
είναι κάποια απ' τις φορές που νιώθω μόνος και σε σκέφτομαι ασταμάτητα πως είσαι κοντά μου
βλέπω το προσωπό σου μάλλον έχω αρχίσει και χάνω τα λογικά μου

Προσπαθώ να προχωρήσω κλείνοντας τα μάτια μου και να κοιτάξω όσο μπορώ μπροστά
μα πάντα ξεπροβάλλεται το πρόσωπό σου πίσω στην αρχή αυτό με γυρνά
ίσως πρέπει να ξεχάσω μια για πάντα τη μορφή σου και να σβήσω κάθε τι που με τραβά
μα πάντα ξεπροβάλλεται το όμορφο χαμόγελό σου πίσω στην αρχή αυτό με πετά

Καθημερινά,καθημερινά
βλέπω τα πράγματα γύρω μου ασπρόμαυρα μα κάθε φορά αλλά
πάντα χρωματίζονται όταν η ματιά σου με κοιτά
πάντα όλα τα δυσάρεστα απρόσμενα γεγονότα απλά
γιατί με κάνεις να νιώθω χαρούμενα ξεχνώντας και πετώντας στα μέρη που κατοικεί η ξεγνοιασιά
διαγράφοντας τα καθημερινά προβλήματα της σάπιας πόλης την ρουτίνα αφήνοντας το μίσος πίσω πια
πατώ πάνω στον δρόμο που φτιάχνεις για να νιώθω καλύτερα σου το θυμίζω
πράγματα πολλά μπροστά για να 'μαστε μαζί
μεσ΄τα καλά κακά πράγματα που συμβαίνουνε συχνά
τα βήματα που κανω για να πιάσω το χέρι σου να σε πάρω και να πάμε κάπου πολύ μακριά
μαζί συνέχεια απαρνούμαι γιατί φοβάμαι μην βρούμε τα συνεχόμενα λάθη που δυστυχώς έχω κάνει μπροστά


Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Xορχε Μπουκαι- Ο αλυσοδεμενος ελεφαντας


"Δεν μπορώ" του είπα. "Δεν μπορώ!" "Σίγουρα;" με ρώτησε αυτός. "Ναι. Πολύ θα ήθελα να να μπορούσα να σταθώ μπροστά της και να της πω τι νιώθω... Ξέρω, όμως, ότι δεν μπορώ." Ο Χοντρός κάθισε σαν το Βούδα πάνω σ΄ εκείνες τις φριχτές μπλε πολυθρόνες του γραφείου του. Χαμογέλασε, με κοίταξε στα στα μάτια και, χαμηλώνοντας τη φωνή όπως έκανε κάθε φορά που ήθελε να τον ακούσουν προσεκτικά, μου είπε: "Να σου πω μια μια ιστορά..." Και χωρίς να περιμένει να συμφωνήσω, ο Χόρχε άρχισε να αφηγείται. Οταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο, και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών. Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του όγκου και της δύναμής του... Όμως, μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ΄ ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος. Μιά αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του. Ωστόσο, το ξύλο ήταν ήταν αληθινα μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος. Μολονότι η αλυσίδα ήταν χοντρή και ισχυρή, μου φαινόταν ολοφάνερο ότι ένα ζώο που μπορούσε να ξεριζώνει δεντρα με τη δύναμη του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει. Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο. Μα τι τον κρατάει; Γιατί δεν το σκάει; Όταν ήμουν πέντε ή έξι ετών ετών πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων. Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο ,τον πατέρα μου ή ένα θείο μου, για το μυστήριο του ελέφαντα. Κάποιος μου εξηγησε ότι ο ελέφαντας είναι δαμασμένος. Έκανα τότε την προφανή ερώτηση: "Κι αφού είναι δαμασμένος, γιατί τον αλυσοδένουν;" Δε θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση. Με τον καιρό, ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα με το παλούκι, και το θυμόμουν μόνο όταν βρισκόμουν με κάποιους που είχαν αναρωτηθεί κάποτε πάνω στο ίδιο θέμα. Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα-ευτυχώς για μένα- ότι κάποιος είχε αρκετή σοφία ώστε ν΄ ανακαλύψει την απάντηση. Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί τον έδεναν σ΄ένα παρόμοιο παλούκι από τότε που ήταν πολύ, πολύ μικρός. Έκλεισα τα μάτια και φανάσθηκα τον νεογέννητο ανυπεράσπιστο ελέφαντα δεμένο στο παλούκι. Είμαι βέβαιος ότι τότε το ελεφαντάκι είχε σπρώξει, τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να λευτερωθεί. Μα, παρ΄ όλες τις προσπάθειές του, δεν τα είχε καταφερει, γιατί το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του. Φαντάσθηκα ότι θα κοιμόταν εξαντλημένο και την επόμενη μέρα θα προσπαθούσε ξανά, και τη μεθεπόμενη το ίδιο... Ώσπου μια μέρα, μια φρικτή μέρα για την ιστορία του, το ζώο θα παραδεχόταν την αδυναμία του και θα υποτασσόταν στη μοίρα του. Αυτος ο πανίσχυρος και θεόρατος ελέφαντας που βλέπουμε στο τσίρκο δεν το σκάει γιατί νομίζει ότι δεν μπορεί, ο δυστυχής. Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε λίγο μετά τη γέννησή του ειναι χαραγμένη στη μνήμη του. Και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση. Ποτέ μα ποτέ δεν ξαναπροσπάθησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του... " Έτσι είναι, Ντεμιάν. Όλοι είμαστε λίγο- πολύ σαν τον τον ελέφανα του τσίρκου. Περιδιαβαίνουμε τον κόσμο δεμένοι σε εκατοντάδες παλούκια που μας στερούν την ελευθερία. Ζούμε πιστεύοντας ότι "δεν μπορούμε" να κάνουμε ενα σωρό πράγματα , απλώς επειδή μια φορά, πριν από πολύ καιρό, όταν είμαστε μικροί, προσπαθήσαμε και και δεν τα καταφεραμε. Πάθαμε τότε το ίδιο με τον ελέφαντα. Χαράξαμε στη μνήμη μας αυτό το μήνυμα: "Δεν μπορώ, δεν μπορώ και ποτέ δε θα μπορέσω." Ο Χόρχε έκανε μια μεγάλη παύση. Ύστερα πλησίασε, κάθησε στο πάτωμα μπροστά μου και συνέχισε: "Αυτό σου συμβαίνει, Ντέμι. Ζεις μέσα στα όρια της ανάμνησης ενός Ντεμιάν που δεν υπάρχει πια, εκείνου που δεν τα κατάφερε. Ο μοναδικός τρόπος να μάθεις εάν μπορείς, είναι να προσπαθήσεις πάλι με όλη σου την ψυχή...Με όλη σου την ψυχή!

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2011

Sadness is a Blessing

θελω ενα γαμημενο καταθλιπτικο τραγουδι!
δεν γινεται μονο αυτος να μου εστελνε τα καλα
καποιο αλλο θα υπαρχει που δεν εχω ακουσει

ΤΩΡΑ στειλε μου ενα καλο
να θελω να πεθανω και μονο που διαβαζω τους στιχους του.
ΤΩΡΑ ΟΜΩΣΣ.

Κυριακή, 1 Μαΐου 2011

Κυριακή των Βαίων

και ναι επειδη θελω να γινω χωμα θα διαβασω συνομιλιες!
τι καλα.

πολλες φορες και ισως και παντα αυτος που αγαπας και αυτος που σ'αγαπαει δεν ειναι το ιδιο προσωπο.

Σαν μια βροχή από στάχτες σε μια οπάλινη θάλασσα
κύλησα στη ζωή σου κι έτσι όλα τα χάλασα
Έτσι απόμεινε εδώ ένας πέτρινος γίγαντας
ένα ολέθριο τίποτα κεντημένο απ' τ' άστρα σου

Πόσο ακόμα θα υπάρχω στις ρακένδυτες μνήμες σου
πόσο ακόμα θα ψάχνω αιμορραγώντας με στίχους
την ανάσα απ' το γέλιο σου, τους τριγμούς απ' τα βήματα
της αγάπης το τρέμουλο στους σπασμούς της φωνής σου

Τόσα χρόνια σπατάλησα να προσμένω τον ίσκιο σου
ένα χέρι ζεστό ας μου κλείσει τα μάτια
Ξεψυχάω ανήμπορος μακριά απ' τα χάδια σου
στη ζωή μου πια δύουνε πεθαμένα Φεγγάρια.

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

να μη φοβάμαι πια, αυτό που δεν υπάρχει...

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

Κροκανθρωποι

Κάποτε θα με διαβάσεις ίσως, θ’ ακούσεις τα τραγούδια μου, θα με κατανοήσεις.

Αλλά δε θάμαι πια εγώ, θάναι αυτή η μάσκα που φορούν στους πεθαμένους. Όσους τους χρησιμοποιούν μετά τον θάνατό τους, όταν οι ίδιοι δεν υπάρχουν.

Όσο υπήρχα με φοβόσουν.

Όσο υπήρχα δε με άντεχες.

Δεν είχες καν τη δύναμη να μείνεις ένα δευτερόλεπτο κοντά, άμα σου το ζητούσα.

Θα προτιμούσα να μη με διάβαζες ποτέ.

Είναι καλύτερο ν’ αγοράσεις ή να κλέψεις ένα μπλουζάκι με τη φάτσα μου επάνω τυπωμένη.

Κι ας σου φαίνεται γελοίο.

κι ας μου φαίνονταν γελοίο.

Είχες το πλεονέκτημα να βλέπεις με εικόνες. Είχα το πλεονέκτημα να δρω χωρίς αυτές. Εσύ εκεί μειονεκτείς. Εγώ μειονεκτώ εκεί που εσύ πλεονεκτείς.

Θα μπορούσε νάταν το τέλειο. Εγώ αδράχνω τη στιγμή και δρω και σύ τη ζωγραφίζεις. Άλλες περιγραφές θα πεις. Όχι. θα πω εγώ.

Θα μπορούσε νάμασταν το συμπλήρωμα. Όμως εσύ ζητάς εικόνιση κι εγώ γυρεύω δράση. Δεν κόλλαγαν αυτά και σπάσαμε.

Κι όμως παρ’ όλα ταύτα δεν έχω τη γνώμη ότι ξεγελάστηκα. Άξιζε τον κόπο.

Νάχεις τη δύναμη και τη σοφία του Μαλάκα αυτό είναι το παν.

Θα είμαι το ουδέτερο.

Αλλά εσύ δεν τόπιασες κι έγραψες από κάτω

ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΛΑΚΑ !

Πέμπτη, 14 Απριλίου 2011

F***

thlivero!

ti asteia le3i

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2011

εχασα τον ευατο μου αρκετες φορες
τον βρηκα
αλλαγμενο φυσικα
και η αληθεια ειναι μια
δεν με θυμαμαι πριν.

και ενα εχω να σου πω ρε
οταν ακουω τα διαστημοπλοια δεν νυσταζω γιατι σκεφτομαι ακομα περισσοτερα
και οπως λεγαμε για να κοιμηθεις πρεπει να μην σκεφτεσαι τιποτα

ΘΕΛΩ ΧΑΠΙΑ.

Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

ετσι καταλαβε οτι ολες της οι σχεσεις βασιζονταν σε ενα ψεμα.
ειναι τοσο αστειο.

και μετα παει καπως σαν κ αυτο
But tonight I crossed the line
I used to know her
When my house was sober
I could find lessons in light
Over and over, is it really over?

Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

θα διασχισεις ενα πρωινο τον κοσμο

μενει μονο να περασουμε αυτα τα συνορα
με οποιονδηποτε τροπο
και θα αγαπησεις μαζι μου τον ανοιχτο ουρανο
γιατι η γη ειναι πιο ομορφη απο εμας

Σάββατο, 12 Μαρτίου 2011

όσο και αν πιω πια δε μεθάω

ημουν αγκαλια με μια αγελαδα,
μην φανταστεις μεγαλη,
φοραγε φτερα βατραχου, κοκκινο παντελονι
και με κραταγε σφιχτα.
κατηφοριζαμε εναν πρασινο λοφο
που διπλα μας περναγαν ναυτες.
μαζεψαμε τα πραγματα μας
και μπηκαμε σε ενα πλοιο που ειχε ροδες.
οταν φτασαμε στην αλλη οχθη μου ειπε θα μ'αφησει εδω να ζησω
και εκεινη θα γυρισει πισω.
και το μονο που θυμαμαι μετα
ειναι να κλαιω εντρομη που θα μεινω μονη.

και ολο το πρωι τραγουδαγα το Μοχα.

Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

ordinary world

βάλε στη λύπη σου μάσκα, μήπως χωρέσεις στο καρναβάλι

Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011

coming up easy

συμβαινει παλι
υπεροχα θα ελεγα εγω.

Σάββατο, 12 Φεβρουαρίου 2011

solar eyes

και οσο (κανω οτι) δεν σε βλεπω, εξαφανιζεσαι
και οσο δεν μιλαμε, πεθαινεις
και συγκρουομαστε τα βραδια στο σκοταδι
και ουτε καν εσυ με ξυπνας απο αυτη τη ληθη.

...γαμω την τρελα μου


Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011

over the hill

Μονο μην ρωτησεις γιατι, κοιτωντας πανω.
θα βραχεις και δεν θα στεγνωσεις.
θα πνιγεις.

Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

etcetera etcetera

μισω τις κυριακες
γιατι

μισω τις κυριακες
γιατι
μεσα
μου
λειπεις ...
darling don't you see?


Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

who's that girl

σιγουρα συμφωνησα κι εγω σ αυτο
σιγουρα το επελεξα
μπορουσα να το σταματησω
να το αποτρεψω
και ισως να ειναι το μυαλο μου που παιζει παιχνιδια
ισως η καρδια μου να φοβαται να φανερωθει
μα γινεται να επιλεγω αυτο?
και απορω με σενα.
και λυπαμαι αυτη.
μια ζωη να λυπαμαι αυτες αντι για μενα που καταντησα η τριτη
και ποτε πρωτη.
ποσο ανυπομωνω να ειναι καποιος δικος μου
ξερεις να εχουμε τελειωσει αλλα να λεω ειναι δικος ΜΟΥ.
στην τελικη εγω υπηρξα πριν απο αυτην
απλα επελεξα να μην ειμαι στην θεση της.
επελεξα να ειμαι αυτη που θα διαλεγει το μη εφικτο

εχει περισσοτερη πλακα ρε χαζε.

Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

disco devil

παει σετ με την πανσεληνο αλλο ενα αντε γαμησου.

Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

cary brothers

You are the loneliest girl in the world
Taking your hits as they come
You are the loneliest girl in the world
And tonight you'd fall for anyone
It's in the way you fall down to bed
It's in the way you cry when he's not looking
You are the loneliest girl in the world
I'll watch you die a thousand times again
You are the loneliest girl in the world
And I just want to make it go away
And I just want to make it go away
Hit me.
Just once.
I want to feel something.
I want to be scared.
I want to be hurt,
I want to remember.
I'm not scared.
I'm not scared.
I'm not scared.
I'm not scared.
Come on!

Δευτέρα, 10 Ιανουαρίου 2011

beautiful disaster

Αγαπαει την λεμοναδα της μαμας.
Μισει τον ηχο που κανει το αντιο.
Ευχεται μια μερα να βρει καποιον που να την χρεαζεται.
Ορκιζεται οτι δεν υπαρχει διαφορα,
αναμεσα στα ψεματα και στα κοπλιμεντα.
Ειναι ολα τα ιδια αν καποιος την αφησει.


Και θα αλλαζε τα παντα, τα παντα απλα ρωτα την.
Παγιδευμενη στο ενδιαμεσο, μια ομορφη καταστροφη.
Και απλα χρειαζεται καποιον να την παει σπιτι.

Δινει στα αγορια οτι θελησουν.
Φοβισμενη οτι θα καταλαβουν πως εχασε την διαδρομη.
Ποτε δεν μενει η ιδια για καιρο,
υποθετει οτι θα το κανει λαθος.
Τελεια μονο στις ατελειες της.

Δεν αγαπαει το δραμα.
Δεν θελει να νιωθει ετσι, μονο 17, αλλα κουρασμενη

Θα αλλαζε τα παντα για να γινει ευτυχισμενη.

Θα αλλαζε τα παντα, τα παντα απλα ρωτα την.

Τετάρτη, 5 Ιανουαρίου 2011

cold play

τρεχαμε σε αδιεξοδους δρομους
και τρακαραμε μεταξυ μας
φιλιομασταν για να μην το μετανιωσουμε
και μετανιωναμε που φιλιομασταν
πηγαιναμε προς τα πισω
μηπως ο χρονος δεν μας προλαβει
και οταν τελειωνε χτυπαγαμε με φορα σε τοιχους απο τσιμεντολιθους και πετρα
ποναγε αυτο το χτυπημα.
με αφηνε ενα καραβι μπλε
και παντα επεφτα με δυναμη στη στερια
ποναγε αυτο το χτυπημα
μετανιωναμε που φιλιομασταν
και λεγαμε καληνυχτα
καληνυχτα οπου μια μερα εγινε καλο ταξιδι
και το μπλε καραβι εφυγε γι αλλου
και εγω εμεινα στη στερια.
και ποναει αυτη η στερια.

Κυριακή, 2 Ιανουαρίου 2011

δεν εχω σχηματισει καμια ιδανικη εικονα γι αυτον
ειναι ο πιο μαλακας
ξερω οτι μαζι του θα υποφερω γιατι θα τον διεκδικω καθε μερα
και αυτο θα με σκοτωνει
αυτος ειναι.
αλλα αυτο δεν εχει σημασια.
σημασια εχει οτι αν τον γνωρισεις
αν κατσεις μαζι του ενα λεπτο
και σε αφησει να τον πλησιασεις
αν μοιραστει πραγματα μαζι σου
τοτε θα καταλαβεις γιατι τον αγαπαω τοσο πολυ
γιατι ποναω τοσο
ποναω γιατι εχει αλλαξει τοσο πολυ
που δεν τον αναγνωριζω πια
δεν αναγνωριζω εμενα πια!
αν τον γνωριζες οπως τον γνωρισα εγω
τοτε θα τον ερωτευοσουν και εσυ
και η ζωη σου δεν θα ηταν ποτε η ιδια
εστω και 1 πιθανοτητα να ειχα μαζι του
θα ρισκαρα οτι εχω.
δεν μπορεις να φανταστεις ουτε στο ελαχιστο πως νιωθω

Σάββατο, 1 Ιανουαρίου 2011

New year's day

Να λες σε καθε κοπελα που γνωριζεις γι αυτο το χαρτι
ισως καποτε να τo πεις και σε μενα.