Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

tell me, tell me.

δεν εισαι κακος ανθρωπος
μονο αδειος
και μαλλον αυτο φταει ...
παλι τα ιδια κανουμε, τα ιδια κανεις
για επιβεβαιωση και μονο
και εγω που θα πρεπε να εχω μαθει το παιχνιδι σου
πεφτω στην παγιδα σου, νομιζοντας πως αυτη τη φορα θα βγαλω τον καλυτερο μου ευατο
ισως ομως μαζι σου παντα να εβγαζα τον χειροτερο και να μην το ειχα καταλαβει
ισως παλι να μου αρεσει αυτο που μου βγαζεις
παλι με στοιχειωσες
και αυτος ο καταραμενος καρκινος μπαινοβγαινει απο μεσα μου μηπως και βγεις και εσυ μαζι του.
και οταν σβηνω το τσιγαρο και πεφτω για υπνο εισαι ακομα μεσα μου.
πως?ποτε θα σταματησεις?

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2011

χαθηκα

ρε ειναι ενα τεραστιο ζουζουνι στο φως και φοβαμαι
και οταν βγηκα απο το αμαξι εβλεπα σκιες ετσι οπως φυσαγε και φοβαμαι
παντα φοβαμαι.
ειδικα εσενα σε φοβαμαι περισσοτερο.
ισως λιγο περισσοτερο απο τον ευατο μου.
και δεν θελω να μιλαω ουτε να σκεφτομαι αλλα ναι ρε πουστη!ΝΑΙ.
αυτο το περιμενα 2 χρονια τωρα
απο τοτε που εφτιαξα αυτο το blog και δεν γινοταν να μην το πω εδω
γιατι φοβαμαι.
εμενα φοβαμαι που θα τα σκατωσω
και εσενα που τελικα δεν αλλαξες καθολου.
αληθεια λεω..

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2011

δεν μπορω να ξεφυγω

Αν καταφέρω να
σε ξεχάσω έστω για μια στιγμή θα ξανανιώσω μα
δεν μπορώ να σε ξεγράψω μέσα από το μυαλό
δε ξέρω τον τρόπο για να σου πω το τι νιώθω
μάλλον φοβάμαι την απόρριψη
προβλέψεις αυτοκαταστροφής που άμα χάνεσαι
ξέρεις απο ποιον θα πιάνεσαι
διαισθάνεσαι μόνη μέσα στο τίποτα είμαι εδώ κρατώ το βάρος
δεν είμαι κάποιος απλά θα 'θελα να 'μουνα κάποιος
πάντα μέσα στη ψυχή σου αναρωτήσου ευθύς σου αποκαλύπτω πως
θα 'θελα να 'μουν αυτός που θα ταξιδεύει συνέχεια μαζί σου με ταχύτητα φωτός
μέσα στο ατελείωτο σύμπαν μέχρι να βρεθώ νεκρός
αφηρημένος μέσα στου αγγελικού σου προσώπου την ατέλεια
είναι κάποια απ' τις φορές που νιώθω μόνος και σε σκέφτομαι ασταμάτητα πως είσαι κοντά μου
βλέπω το προσωπό σου μάλλον έχω αρχίσει και χάνω τα λογικά μου

Προσπαθώ να προχωρήσω κλείνοντας τα μάτια μου και να κοιτάξω όσο μπορώ μπροστά
μα πάντα ξεπροβάλλεται το πρόσωπό σου πίσω στην αρχή αυτό με γυρνά
ίσως πρέπει να ξεχάσω μια για πάντα τη μορφή σου και να σβήσω κάθε τι που με τραβά
μα πάντα ξεπροβάλλεται το όμορφο χαμόγελό σου πίσω στην αρχή αυτό με πετά

Καθημερινά,καθημερινά
βλέπω τα πράγματα γύρω μου ασπρόμαυρα μα κάθε φορά αλλά
πάντα χρωματίζονται όταν η ματιά σου με κοιτά
πάντα όλα τα δυσάρεστα απρόσμενα γεγονότα απλά
γιατί με κάνεις να νιώθω χαρούμενα ξεχνώντας και πετώντας στα μέρη που κατοικεί η ξεγνοιασιά
διαγράφοντας τα καθημερινά προβλήματα της σάπιας πόλης την ρουτίνα αφήνοντας το μίσος πίσω πια
πατώ πάνω στον δρόμο που φτιάχνεις για να νιώθω καλύτερα σου το θυμίζω
πράγματα πολλά μπροστά για να 'μαστε μαζί
μεσ΄τα καλά κακά πράγματα που συμβαίνουνε συχνά
τα βήματα που κανω για να πιάσω το χέρι σου να σε πάρω και να πάμε κάπου πολύ μακριά
μαζί συνέχεια απαρνούμαι γιατί φοβάμαι μην βρούμε τα συνεχόμενα λάθη που δυστυχώς έχω κάνει μπροστά


Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Xορχε Μπουκαι- Ο αλυσοδεμενος ελεφαντας


"Δεν μπορώ" του είπα. "Δεν μπορώ!" "Σίγουρα;" με ρώτησε αυτός. "Ναι. Πολύ θα ήθελα να να μπορούσα να σταθώ μπροστά της και να της πω τι νιώθω... Ξέρω, όμως, ότι δεν μπορώ." Ο Χοντρός κάθισε σαν το Βούδα πάνω σ΄ εκείνες τις φριχτές μπλε πολυθρόνες του γραφείου του. Χαμογέλασε, με κοίταξε στα στα μάτια και, χαμηλώνοντας τη φωνή όπως έκανε κάθε φορά που ήθελε να τον ακούσουν προσεκτικά, μου είπε: "Να σου πω μια μια ιστορά..." Και χωρίς να περιμένει να συμφωνήσω, ο Χόρχε άρχισε να αφηγείται. Οταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο, και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών. Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του όγκου και της δύναμής του... Όμως, μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ΄ ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος. Μιά αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του. Ωστόσο, το ξύλο ήταν ήταν αληθινα μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος. Μολονότι η αλυσίδα ήταν χοντρή και ισχυρή, μου φαινόταν ολοφάνερο ότι ένα ζώο που μπορούσε να ξεριζώνει δεντρα με τη δύναμη του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει. Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο. Μα τι τον κρατάει; Γιατί δεν το σκάει; Όταν ήμουν πέντε ή έξι ετών ετών πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων. Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο ,τον πατέρα μου ή ένα θείο μου, για το μυστήριο του ελέφαντα. Κάποιος μου εξηγησε ότι ο ελέφαντας είναι δαμασμένος. Έκανα τότε την προφανή ερώτηση: "Κι αφού είναι δαμασμένος, γιατί τον αλυσοδένουν;" Δε θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση. Με τον καιρό, ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα με το παλούκι, και το θυμόμουν μόνο όταν βρισκόμουν με κάποιους που είχαν αναρωτηθεί κάποτε πάνω στο ίδιο θέμα. Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα-ευτυχώς για μένα- ότι κάποιος είχε αρκετή σοφία ώστε ν΄ ανακαλύψει την απάντηση. Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί τον έδεναν σ΄ένα παρόμοιο παλούκι από τότε που ήταν πολύ, πολύ μικρός. Έκλεισα τα μάτια και φανάσθηκα τον νεογέννητο ανυπεράσπιστο ελέφαντα δεμένο στο παλούκι. Είμαι βέβαιος ότι τότε το ελεφαντάκι είχε σπρώξει, τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να λευτερωθεί. Μα, παρ΄ όλες τις προσπάθειές του, δεν τα είχε καταφερει, γιατί το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του. Φαντάσθηκα ότι θα κοιμόταν εξαντλημένο και την επόμενη μέρα θα προσπαθούσε ξανά, και τη μεθεπόμενη το ίδιο... Ώσπου μια μέρα, μια φρικτή μέρα για την ιστορία του, το ζώο θα παραδεχόταν την αδυναμία του και θα υποτασσόταν στη μοίρα του. Αυτος ο πανίσχυρος και θεόρατος ελέφαντας που βλέπουμε στο τσίρκο δεν το σκάει γιατί νομίζει ότι δεν μπορεί, ο δυστυχής. Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε λίγο μετά τη γέννησή του ειναι χαραγμένη στη μνήμη του. Και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση. Ποτέ μα ποτέ δεν ξαναπροσπάθησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του... " Έτσι είναι, Ντεμιάν. Όλοι είμαστε λίγο- πολύ σαν τον τον ελέφανα του τσίρκου. Περιδιαβαίνουμε τον κόσμο δεμένοι σε εκατοντάδες παλούκια που μας στερούν την ελευθερία. Ζούμε πιστεύοντας ότι "δεν μπορούμε" να κάνουμε ενα σωρό πράγματα , απλώς επειδή μια φορά, πριν από πολύ καιρό, όταν είμαστε μικροί, προσπαθήσαμε και και δεν τα καταφεραμε. Πάθαμε τότε το ίδιο με τον ελέφαντα. Χαράξαμε στη μνήμη μας αυτό το μήνυμα: "Δεν μπορώ, δεν μπορώ και ποτέ δε θα μπορέσω." Ο Χόρχε έκανε μια μεγάλη παύση. Ύστερα πλησίασε, κάθησε στο πάτωμα μπροστά μου και συνέχισε: "Αυτό σου συμβαίνει, Ντέμι. Ζεις μέσα στα όρια της ανάμνησης ενός Ντεμιάν που δεν υπάρχει πια, εκείνου που δεν τα κατάφερε. Ο μοναδικός τρόπος να μάθεις εάν μπορείς, είναι να προσπαθήσεις πάλι με όλη σου την ψυχή...Με όλη σου την ψυχή!

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2011

Sadness is a Blessing

θελω ενα γαμημενο καταθλιπτικο τραγουδι!
δεν γινεται μονο αυτος να μου εστελνε τα καλα
καποιο αλλο θα υπαρχει που δεν εχω ακουσει

ΤΩΡΑ στειλε μου ενα καλο
να θελω να πεθανω και μονο που διαβαζω τους στιχους του.
ΤΩΡΑ ΟΜΩΣΣ.

Κυριακή, 1 Μαΐου 2011

Κυριακή των Βαίων

και ναι επειδη θελω να γινω χωμα θα διαβασω συνομιλιες!
τι καλα.

πολλες φορες και ισως και παντα αυτος που αγαπας και αυτος που σ'αγαπαει δεν ειναι το ιδιο προσωπο.

Σαν μια βροχή από στάχτες σε μια οπάλινη θάλασσα
κύλησα στη ζωή σου κι έτσι όλα τα χάλασα
Έτσι απόμεινε εδώ ένας πέτρινος γίγαντας
ένα ολέθριο τίποτα κεντημένο απ' τ' άστρα σου

Πόσο ακόμα θα υπάρχω στις ρακένδυτες μνήμες σου
πόσο ακόμα θα ψάχνω αιμορραγώντας με στίχους
την ανάσα απ' το γέλιο σου, τους τριγμούς απ' τα βήματα
της αγάπης το τρέμουλο στους σπασμούς της φωνής σου

Τόσα χρόνια σπατάλησα να προσμένω τον ίσκιο σου
ένα χέρι ζεστό ας μου κλείσει τα μάτια
Ξεψυχάω ανήμπορος μακριά απ' τα χάδια σου
στη ζωή μου πια δύουνε πεθαμένα Φεγγάρια.